Dit is mijn eerste reis naar Karachi – Pakistan
Ik ben geen goede schrijver, maar ik zal proberen om het zo goed mogelijk te doen.
We hebben geladen in Eindhoven voor de kerstdagen in 1973 .
We zijn vertrokken 3 januari, met 4 auto's, 2 bestemmingen voor Karachi en 2 bestemmingen voor Teheran.
De route naar Iran is bij velen bekend, een stop bij Londra camping van 1 ½ dag, om een beetje bij te komen in Istanbul, om de stad te bekijken, bezoek aan de bazar en de moskee en de Puddingshop, we hebben geslapen in Mocamp hotel. (Zie foto 1)

1 2 3

Dan weer verder door Turkije, met veel problemen met temperatuur van min 30 graden (Zie foto 2) (Zie foto 3)
dieselolie bevroren, alles weer ontdooien, 6 dagen werk om Turkije door te komen. 2000 km
We krijgen maar 4 dagen om Turkije door te komen, zomers is dat geen probleem.
Nu kan je weer bij betalen aan de grens Turkije- Iran voor 2 dagen extra.
Aan de grens zijn we binnen 1 dag over. Nu op weg naar Teheran, (Zie foto 4) waar we ook 2 dagen rust hebben in het Sanjar Hotel, maar dat worden velen dagen rust, mijn collega Kees krijgt voor Teheran problemen met zijn nieuwe Fiat 697, eerste rit voor deze auto. We hebben problemen met de motor, die kunnen we zelf niet maken.

4

Er moet een Fiat monteur komen uit Apeldoorn, met onderdelen naar Teheran.
We krijgen bericht dat de monteur onderweg is met onderdelen.
Wij gaan naar het vliegveld om de monteur op te halen, we denken morgen onderdelen halen op het vliegveld en dan morgen nog repareren, maar dat komt anders uit. Het duurde nog 5 dagen voordat de onderdelen vrij gegeven werden, dit koste al een week voor de auto klaar was. De monteur had nu ook tijd om Teheran te bekijken.
Morgen vroeg wilde we vertrekken naar Karachi.
We kregen 's avonds telefoon van uit Holland, dat we nu een visum moesten hebben voor Pakistan i.v.m verkiezingen.
Wij de volgende morgen naar de Pakistaanse ambassade in Teheran voor een visum, wij denken dat we gelijk een visum krijgen, maar niet dus.Er werd ons gezegd 'maybe tomorrow', maar iedere dag was het 'maybe tomorrow'.
Het duurde 6 dagen voor we een visum hadden, voor Pakistan. (Zie foto 5) In die tijd hebben we veel gezien van Teheran, de paleis tuinen van de sjah, van Perzië, echt mooi.

5

Er woonden al een aantal jaren kennissen uit mijn dorp in Teheran. De man werkte bij Philips in Teheran, daar zijn we ook
veel op visite geweest. Ik heb later voor deze mensen veel pindakaas en andere dingen mee genomen van uit Holland.
Zo al onze kleren zijn weer gewassen in ons hotel, we zijn weer uitgerust.
We hopen dat nu alles wel goed gaat.
De wegen zijn hier redelijk goed. Veel asfalt. We mogen niet door steden rijden dus met auto rond er om heen. Hier zijn de
wegen heel slecht, met veel kuilen.
We rijden via Gom naar Isfahan, hier wordt het steeds warmer.
We komen weer bij een politiepost met een weegbrug. We denken we rijden er maar voorbij, want we hebben al 2 keer gewogen van te voren. Ze zien ons voorbij komen en de politie komt ons achterna. We moeten omdraaien om toch te gaan wegen.
We gaan weer verder via Yazd en rijden naar Kerman. Nu krijgen we 1500 km woestijn.
We gaan nog vol tanken voor we de woestijn in gaan. 2 tanks van 400 liter op de truck en nog een tank onder de oplegger
van 1000 liter. Totaal 1800 liter. Het is 10 cent de liter. Bij Mahan gaan we de woestijn in. Nu krijgen we alleen zand. We
moeten de rijsporen zien te volgen, er staan geen verkeersborden. (Zie foto 6)

6 7

We krijgen fijn stuifzand in de rijsporen, op het laatst komen we vast te zitten. We moetenzand scheppen in de felle zon. Nog geen boom te zien in de buurt, alleen maar zand.
We zien geen mensen meer, we zien wel kamelen lopen. (Zie foto 7) Hier moeten we weer zelf eten koken.
We krijgen nu problemen met de brandstof filters, moeten weer schoon gemaakt worden. We gaan weer verder. Hier is het al meer dan 30 graden warm.
We bereiken de grens van Zahedan. We worden ingeschreven in een boek, zo groot als een tafel.
We gaan verder naar Nok Kundi, naar douanepost en moeten 1 dag wachten op begeleiding.
Een militair met geweer rijdt met ons mee in de cabine naar Quetta. Dit om ons en de lading te bewaken.
Van Nok Kundi naar Quetta is een gevaarlijk stuk met veel rovers en bandieten. Op veel plaatsen is de weg weggespoeld door de moesson regens. We moeten veel rijden door het water. (Zie foto 8) (Zie foto 9 )

8 9

We gaan overnachten in een klein dorpje. Daar staan hutjes die gemaakt zijn van kamelen poep met stro. Er is een klein
restaurant zonder voorgevel. Daar hebben we wat thee gedronken. Het eten was te vies om naar te kijken.
De militair ging niet eten of thee drinken. In de nacht was hij buiten om de wacht te houden.
Hij heeft in 2 dagen nog geen 5 min de auto's uit het oog verloren.
We komen in Quetta aan. We rijden naar het spoorweg station, bij de douane, waar we de lading in moeten in klaren.
De militair gaat ons weer verlaten.

10
Wij slapen weer in een hotel, waar onze kleren weer gewassen worden.
We gaan de volgende morgen weer naar de auto's om wat onderhoud te plegen.
De filters en olie verversten we zelf. Gewoon naast de weg. Plug eruit draaien en laat de olie maar weglopen. (Zie foto 10)
Dat is hier normaal. We gaan hier ook weer tanken en gooien weer alles vol.
Het duurt 7 uur om 2 auto's vol te tanken. Tanken moet met een handpompje gebeuren.
En de kosten van het tanken worden uitgerekend op een telraam .Wat wij vroeger op school ook hadden.
Na 3 dagen is alles geregeld bij de douane, we kunnen nu richting Karachi rijden.
Nu krijgen we stukken met een beetje asfalt, het meeste is kiezel weg.

11

Na 150 km komen we bij Sibi, bij een brug waar we niet over kunnen met onze grote auto's. Hier moeten we onder de brug door,
door de ravijn. (Zie foto 11) We hebben geluk. Het water staat ongeveer 1 meter hoog dus dat gaat net. Hier hebben
andere collega's weken staan wachten tot het water ging zakken.
We zien hier onderweg veel bananenbomen en mooie vogels, veel parkieten.
We komen veel nomaden tegen op kamelen, met hele families.
Op veel plaatsen naast de weg zijn vrouwen en kinderen grote kiezelstenen aan het kleinmaken. Dit om de kuilen in de weg
dicht te maken. We komen voor Hyderabad en zien een hotel. We gaan hier overnachten. Dit is beter dan in
de auto slapen met een temperatuur van 40 graden zonder airco.
We rijden de volgende morgen weer verder. Vanaf Hyderabad is het verder op autobaan, waar we tol moeten betalen.
Al het verkeer in Pakistan rijdt links, zoals in Engeland.
We komen in Karachi aan en stoppen bij een politiepost. We laten de politieman bellen naar onze agent. Dit om te vragen
dat die ons komt halen om naar het losadres te rijden. We worden nog dezelfde dag gelost bij Philips, dat is perfect. (Zie foto 12)
We moesten onze paspoorten afgeven aan onze agent. Deze kon dan de papieren klaarmaken voor terug lading. We zouden de
volgende dag weer geladen worden was ons beloofd. Dit duurde echter nog 5 dagen voor we konden vertrekken.

12 13

Collega Kees kreeg een lading schoenen en sandalen voor bestemming 'Praag CZ '. (Zie foto 13)
Ik kreeg 3 verhuizingen van ambassadeurs. Het wachten was nog op een auto. Deze moest nog uit Islamabad komen. Er werden 3 kisten gemaakt in de container om de verhuizing in te pakken. (Zie foto 14) We sliepen in Jabees hotel in Karachi. We hebben 2 dagen een rondleiding gehad met onze agent door Karachi. Dit is ook een mooie stad. (Zie foto 15) (Zie foto 16)
Zo, de auto met verhuizing was gearriveerd. Nu nog een partij marmer plaatjes erbij geladen.
Dit was voor bestemming Bonn- Duitsland. Nog 1 verhuizing, ook voor Bonn. De tweede was voor de ambassade in
Den Haag en de derde voor de ambassade in Londen.

14 15 16
We moeten weer naar Quetta om douane papieren te maken. We gaan weer overnachten in dat zelfde hotel waar we op de heenweg ook geslapen hebben. We komen 's morgens uit ons bed en gaan ons wassen. We zetten onze koffers bij de uitgang in de hal en gaan ontbijten. Na het ontbijt willen we vertrekken, maar onze koffers zijn verdwenen in de hal.
We vragen aan de man waar onze koffers zijn. Hij zegt 'die heb ik in 2 auto's gezet van een paar Fransmannen. Deze waren aan het werk in de rimboe, 270 km verderop.
Ze kwamen om de 2 weken naar dit hotel voor 3 dagen.
De baas van het hotel was op de hoogte waar ze werkten en hij ging erachteraan met de auto, om onze koffers te halen. 's Avonds kwam hij terug en had onze koffers mee gebracht.
Er was gelukkig niets uitgehaald. Het was weer bijna donker. In het donker te rijden is levensgevaarlijk met die kuilen in de weg. We hebben weer de nacht doorgebracht in dit hotel. We hebben nu gratis geslapen, omdat het de fout van het hotel was.
We vertrekken weer, en de baas zegt nog 'sorry, sorry'.

17

We rijden weer richting Quetta en komen weer aan bij het ravijn. Het water is weer
verder gezakt dus geen probleem voor ons. We komen weer in Quetta aan en gaan weer naar het spoorwegstation, bij de douane. We gaan weer slapen in hetzelfde hotel. Nu zijn er bij mij 2 veerpakketten afgebroken van de oplegger, die moeten hier
gemaakt worden. Hier woont een Pakistaanse man die een beetje voor ons werkt als er problemen zijn met de auto. De man zegt 'hier zijn geen veerpakketten, misschien in Karachi'. In de tussentijd horen we van de douane dat heel de verhuizing gelost moet worden. Dit om alles te controleren of er geen drugs tussen de verhuizing zit. Drugs is in Pakistan vrij.
Bijna iedereen gebruik het, maar uitvoer is verboden. De man zegt tegen mij 'wij gaan samen met het vliegtuig naar Karachi', om te kijken wat we kunnen krijgen. We gaan naar het vliegveld, vlakbij waar we stonden.
Op het vliegveld aangekomen vraag ik aan de man welk toestel we moeten hebben, hij zegt 'deze'. Ik zeg in deze stap ik niet in, dat is voor mij schroot. Ik heb de man geld mee gegeven en hij is alleen naar Karazhi gegaan. Na 4 dagen
was hij weer terug gekomen met de trein met de trein terug gekomen. Hij had voldoende meegenomen. Van enkele veerbladen was de lengte goed, maar vele waren te lang. Hij zegt dat is geen probleem, die maken we op maat. Er werd een vuur gestookt langs de weg met een blaasbalg en de veerbladen werden warm gemaakt in het vuur. Een man zit met een bijtel in de hand en een andere man met een grote voorhamer. Zo werden die op maat gemaakt.
Dan stopte ze weer en moesten ze weer hasj roken om weer energie te krijgen.

18

Alles is goed gekomen en perfect gemaakt. Hier hebben we geen tijd mee verloren.
Bij de douane heeft het 9 dagen geduurd voor alles geregeld was. (Zie foto 17) (Zie foto 18)
We hebben 9 dagen in ons hotel gegeten. Iedere dag kip met rijst. Onze auto´s werden dag en nacht bewaakt voor 75 cent per dag. Op mijn oplegger hebben ze Arabische letters geschilderd. 2 zijkanten en de voorkant
voor de prijs van 7 gulden. (Zie foto 19A) (zie foto 19B) Wij zijn ook naar de bioscoop geweest. De entree is 15 cent voor een halve film. Morgen avond andere helft bekijken, weer 15 cent entree.

19a 19b

In de tussentijd waren nog 2 collega´s gekomen. Die moesten de heen reis nog maken.
Op de heen reis, In Quetta hebben we Amir ontmoet bij de douane.
Deze chauffeur van Teheran vroeg aan ons wanneer we weer terug gingen.
Dat weten wij nog niet. Amir heeft 11 dagen op ons gewacht in Quetta om met ons gezamenlijk terug te rijden door de woestijn. De terugreis door de woestijn ging beter dan de heenreis. Nu was er minder water onderweg. (Zie foto 20) ( Zie foto 21)
Aan de grens geen problemen, we waren zo over.
Amir is tot Kerman mee gereden. Daar ging hij nog een paar dagen naar familie van hem.
Wij zijn door gereden en moeten weer onderweg wegen bij de politie post.
Aangekomen in Teheran gaan we weer naar ons Hotel voor een paar dagen rust.
Bij aankomst in het hotel zijn er brieven voor mij aangekomen van het thuisfront.
Weer fijn om te lezen hoe het gaat thuis. (Zie foto 22)
Na een paar dagen rust gaan we weer verder. Aangekomen voor de grens Iran-Turkije is er ook weer een probleem om de berg op te komen. De weg is een modderzooi.

20 21 22

We moeten sneeuwkettingen leggen in de modder om de berg op te komen. (Zie foto 23)
Op de Tahir is het nog steeds winter, veel sneeuw. We moeten weer sneeuwkettingen leggen.
We gaan weer verder naar Istanbul waar we weer 1 ½ dag staan. (Zie foto 24)

23 24

Door Bulgarije en Joegoslavië, naar Oostenrijk. Bij de aankomst aan de grens, Freilassing, dacht ik ik ga er hier maar over. Hier is het rustiger met auto´s dan bij de hoofdgrens. Daar staan veel Turken en Bulgaren.
Weer een probleem.. De douane ziet op de papieren dat ik uit Pakistan kom.
De douane gaat bellen en er komt een busje met 4 man douane aan met een drugshond.
Dit om mijn auto te controleren op drugs. Heel de cabine werd leeggehaald, al mijn kisten leeg gehaald. De drugshond kwam erbij. Er werd geen drugs gevonden.We gaan weer verder naar het losadres in Bonn. Bij aankomst in Bonn om 1 verhuizing en marmerplaatjes te lossen Van de marmerplaatjes was niets over, alles was kapot.

25

26

Kan niet anders ook, slechte wegen met veel kuilen in de weg. Zo hier heb ik weer gelost. Nu op weg naar Venlo. Aangekomen aan de grens, ga ik naar de Duitse douane met TIR carnet en ritmachtiging (Duitse vergunning)
De douane geeft hem terug en zegt hij is verlopen. Ik moest een goede hebben.
Ik zeg ´ik ben er in gekomen op 3 januari en ik kom er nu uit. Ik ben nog steeds bezig met dezelfde rit. De vergunning werd toch afgestempeld. Op weg naar Eindhoven. Daar viel mijn auto stil. Deze was niet meer aan de praat te krijgen.
Heb een slang gemaakt, direct aangesloten uit de dieseltank naar de brandstofpomp en het probleem was verholpen. Ik was toch bijna thuis. Deze reis was een afstand van 20.000 km en heeft 3 maanden geduurd.
Met een verschil van 70 graden op dezelfde reis. Min 30 graden in Oost-Turkije en +40 graden in Pakistan.

27

Bij aankomst op de zaak is een collega verder gaan lossen. Mijn truck ging de garage in voor een grote beurt. Ik ben naar huis gegaan. 5 dagen thuis geweest en weer een nieuw paspoort aangevraagd. Oude was bijna vol met al die stempels. Nu heb ik een
zakenpaspoort aangevraagd. Deze is dikker en kunnen meer stempels in.
Na 5 dagen thuis ben ik weer vertrokken naar Italië.
Ik heb nog 6 maanden op Italië gereden voordat mijn nieuwe Mack F700 binnen was.
Dit zijn de eerste originele Amerikaanse Mack in Nederland.
Die moest nog klaar gemaakt worden. Nu had de Firma aangenomen om 140 nieuwe DAF´S naar Teheran te brengen. Ik ben meegegaan met het eerste convooi van 12 stuks nieuwe DAF´S met nieuwe trailers. Vanuit

28

Eindhoven naar Teheran. (Zie foto 25) (Zie foto 26) (Zie foto 27) ( Zie foto 28) Dan met het vliegtuig terug van Teheran naar Amsterdam. In die tijd was mijn Mack mooi klaar gemaakt.

29a 29b

Met deze Mack heb ik nog veel reizen gemaakt naar het Midden-Oosten. (Zie foto 29A) (Zie foto 29B)(Zie foto 30) (Zie foto 31)

30 31
HenK Sterrenburg