Verhaal door Herman Molenaar
   
           
Bij deze stel ik me voor, Herman Molenaar,en toendertijd rijdend voor M.J.de Wilde in Monster.

Een heel verhaal maak ik er nu niet van,alleen wat onderstaande foto’s met chauffeurs die er toen ook bij waren,hopelijk kan iemand er een bekende uitpikken.
De foto’s zijn de bekende Londra pictures U allen wel bekend. Op het kaft van 1 van de foto´s staan wat gegevens die ik er toen op geschreven heb o.a. kenteken’s.
Op de andere zitten we allemaal netje’s op een rij op de buikdanseres te wachten en als ik het me nog goed herinner werkte de 3e van links bij Rombouts of RTT.
           
 
           
 
           

Een Nato ritje naar Ankara.

In 1970 werd er buiten Ankara boven op een berg een nieuwe radarbasis gebouwd,en daar hadden ze dus stroom nodig,en daar hadden ze 2 dieselgenerator’s voor gekocht bij Stork.
Maar om de transportkosten te beperken hebben ze die dingen per schip naar Turkije gestuurd, fout fout fout !!
Zoals wij allen weten moeten ze aldaar vanaf de haven toch over de weg vervoerd worden naar de plaats van bestemming,en dus op trailers.
Toendertijd was het rijgedrag van de turkse chauffeurs van dien aard dat als je op zeker wilde spelen je er 3 zou moeten verzenden want dan had je kans dat er 2 heelhuids aankwamen.
Dat deed men niet, en inderdaad er ging er 1 op z’n kant.
Omdat die dingen door het dak in het gebouw geplaatst moesten worden en ze dus in tijdnood kwamen moest er zo snel mogelijk 1 nieuwe gebracht worden,wat dus per wagen moest.
Maar aangezien het oostblok gepasseerd moest worden en die helemaal niet van de Nato hielden werd besloten om via Ancona/Italie naar Patras/Griekenland over te varen en dan naar boven naar Turkije te rijden.
Foto 1 en 2.
Met de tot veerboot omgebouwde tanker “Heleana”zijn we toen overgestoken.
Dit schip is een jaar later in brand gevlogen waarbij de kapitein de eerste was die het schip verliet en dacht “na mij de zondvloed”.
Foto 3 - 4 - 12
Aangekomen in Ankara en op de basis moesten wij (we waren ivm de haast met z’n 2en) onze spullen uit de wagen halen omdat we in een hotel moesten slapen aangezien we niet op de basis mochten blijven.
We werden ondergebracht in hotel “Dedeman” waar al die Nato lui sliepen.
Mooi hotel maar wel duur voor een sjoof die niet het salaris genoot van die lui.
Het hotel werd betaald maar het eten moesten wij zelf dokken,dus werd het meestal kip/kerrie want dat was nog betaalbaar.
Foto 5 en 6
Helaas was het zo dat er zogenaamd haast bij de klus was,maar we hebben daar wel 12 dagen gestaan,de 12e dag werd er gelost en de kapotte vracht geladen.
We hebben toen al de cijfers en letters waaruit kon worden opgemaakt dat het Nato spul was zwart geverfd,en er werden papieren gemaakt van Stork Ankara naar Stork Amsterdam zodat we gewoon over de weg terug konden,wat ook gelukt is.
Foto 7 – 8 – 9 – 10 - 11

Dit was dus weer een rit goed gedaan.

Herman
 

  1   2    
 
  3   4    
   
  5        
   
  6- vrijgezellenlectuur        
 
  7 - op de radarbasis        
   
  8 - keurige lading        
   
  9 - uitzicht vanaf de basis        
   
  10 - eindelijk lossen        
   
  11 - op zijn plaats, uiteindelijk        
 
  12        
           
  Ritje Tabriz, Iran.

Met 2 wagens gingen we op weg naar Tabriz, Natik en ik zei de gek. Alles zat in het begin aardig mee,zelfs Kapikule al was dat weer een baggerzooi,maarja een kniesoor die daar op let! verder liep alles aardig door,zeker gezien de weg
 
   
 
  En de heerlijke rust in de file voor Guburlak/Bazargan.
 
  Toen we eenmaal over waren ging het weer als de brandweer. In Tabriz zagen we ook een paar wagens van het Centrum en zijn we nog even gezellig wat gaan nuttigen.
  Dus tot zover geen bizonderheden,maar die begonnen wel in Tabriz.Eerst hadden we een aanvaring met de politie omdat ik teveel haar en tattoo’s had en de vrouw van Henny te weinig bedekkende kleding. Toen dat achter de rug was konden wij de terugrit aanvangen en op weg gaan naar de file aan de grens.
 
           
 
           
 
           
 
           
Eenmaal over ging het het goed tot we tegen de Kizildag opmoesten,daar vlogen de fanbladen eraf en door de radiateur van Henny,dus hebben we Natik vooruit gestuurd om aan de andere kant een werkplaats te zoeken en heb ik Henny op de trekstang genomen.
Dat ging prima en zonder problemen totdat we in de afdaling een 2tal jongens met schapen aan de linkerkant zagen lopen,en ja dan weet je het al die houden ze nooit meer tegen want er waren er al een paar de weg overgestoken om aan de rechterkant verder omhoog te klimmen.

Met ons dubbelle spul was het best een gewicht wat er naar beneden kwam dus ik gaf even een seintje waarop ze de schapen tegen gingen houden, toen ik er langs kwam zag ik in m’n linkerspiegel dat er 1 schaap onder m’n trailer door wilde maar ik zag hem rechts niet meer tevoorschijn komen maar wel een tel later een schok op de trekstang. Wat bleek hij was er onder door gegaan en Henny heeft hem geslacht. Maar terwijl wij door sukkelden naar beneden kwamen die jongens ons voorbij met een pickup die ze een lift gegeven had en die voor me ging rijden en remmen.
Aangezien ik daar geen zin in had gaf ik gas en gingen we er gewoon omheen waarna ze weer voorbij stoven en verdwenen.
Nou waarom ze dat deden daar kwamen we achter toen we beneden kwamen en daar door een ploeg militairen werden opgewacht.
We moesten mee naar de kazerne en daar werden we voorgeleid aan de grote baas. Om een lang verhaal kort te maken mochten we weer verder na betaling van een 800 piek. Was dus ipv het gouden kalf een gouden schaap.Maar het goede was wel dat Natik een werkplaats had gevonden en daar hadden ze niet net als in holland verlengstukken van het magazijn maar echte reperateurs !
Ze hebben de wagen van Henny mooi weer opgelapt en gelijk mijn belly tank ook even gelast want die had een lekje. Dus dit was een ritje Iran en een bevestiging van het het gezegde dat als er 1 schaap over de dam is dan komen er meer.

Herman