Verhaal door Ronnie Blliauw
         
           
Na mijn legerdienst in 1967 werkte ik bij het transportbedrijf van mijn ouders in Oostende. Toen reden wij nationaal, Nederland en noord Frankrijk. Dit zou vlug veranderen. Eerst kwam Duitsland daarbij, later Denemarken, en zo meer.
Na Nieuwjaar 1975 was er zoals bij elk transportbedrijf, n.a.v. de oliecrisis een werkinzinking. Er werd volop hersteld, geschilderd, gepoetst enz.
 
 
   
           
   
           
           
Maar na twee maanden hield ik het voor bekeken en ging op zoek naar transport op andere oorden. Zo kwam ik via via in contact met firma "ORIX FREIGHTLINES" uit Gravesend (U.K.) met uitvalsbasis Kuwait. Kort daarop werden wij vereerd met een bezoek van deze heren en tekenden een contract voor twee "ritjes" naar Doha. Mijn vader verklaarde me gek, Doha, geen mens in een straal van 100 km die er ooit van gehoord had. (zie postkaart) Nu is dat een ietsje anders.
Alles werd zorgvuldig voorbereid, papieren, vergunningen, paspoorten, inentingen enz., enz. En natuurlijk werden de twee trekkers ook nog een beetje aangepast, een Scania 110, torpedo, bestuurd door vriend en collega Jef Deplancke en een Henschel, F221 waarmee ik reed. De trailers waren reeds geladen in Groot - Brit- tanië en afgepikt op het terrein van de R.M.T. in Oostende.
           
   
           
   
           
   
           
   
           
   
           

We waren elk geladen met twee bulldozers "Caterpillar", een goeie twaalf ton stuks, niet slecht om te starten. Vijf Engelse collega's waren een dag eerder vertrokken daar zij vanaf Keulen de trucktrein moesten nemen tot Stuttgart. Eén van hen, n.l. Stan Stirrups uit Margate, die nu voor Orix reed met een Volvo F 89, werkte vroeger bij Astran, Met een ervaren leider voelden we ons meer op ons gemak. Door de lange files aan de diverse grenzen troffen we elkaar weer in Joegoslavië. Eén van de andere trekkers, een Foden zonder slaapcabine, meer glas dan staal, stond defect. John, de chauffeur, zette thee en zei;" No problem, I call the boss!" Na een uurtje werk en met mijn wisselstukken vertrok het konvooi.
Deze vier trek- kers van een transportbedrijf uit Slough waren vertrokken zonder enige voorbedei- ding, geen eten, geen reserve kleding, John had enkel een vijftal bakken bier bij, een brandertje, een jerrycan water en een drietal pakken thee. Dat was het! We hebben wat afgelachen met ons zeven en die droge Engelse humor. Alles verliep goed tot Bulgarije. Opnieuw pech met de Foden:"No more gears" Toen hebben we meteen alle andere 5 plastic pijpjes van de versnellingsbak, die smolten door de hitte van de uitlaat vervangen door injectorleidingen.
En weer vooruit, op naar Kapicule. De grensovergang verliep tamelijk vlotjes met behulp van het douanekantoor "Young Turck". Nu door naar de Mocamp in Istanboel. Daar ik tamelijk veel materieel bij me had reed ik steeds de laatste.
 
           
   
           
   
           
           
Na een grondige "schoonmaakbeurt en een nachtje doorzakken vertrokken uit- gerust de volgende dag naar Ankara. Nooit eerder zoveel vrachtwagenwrakken, van alle nationaliteiten,zien liggen als toen. In Ankara kregen alle combinaties een olie-- en grondige smeerbeurt bij de gara- ge van de firma ORIX. Via Kayseri en langzaamaan over het Taurusgebergte arriveerden we in de stad Adana. Het was er zo stoffig en droog, geen asfalt of be- ton, dat we zelfs door het stadcenter de vrachtwagen voor ons praktisch niet meer zagen. Een paar uur verder viel mij de enorme graanvelden op, temeer daar reeds zo vroeg op het jaar tien tot een twintigtal nieuwe New Holland machines de oogst aan het pikdorsen waren. Het was een prachtige streek tot aan de Syrische grens.
Vanaf Bab El Hawa, werd het echt "heet" en het landschap werd al woestijnachtig. We puften wat af en John, in zijn "glaskas", was zo rood als een kreeft en met zijn witte haren...Al zijn kratten bier waren ondertussen al vertrokken. Damascus was het volgende doel, naar Mister Sirisi, voor de Saoedi visum. Via het Jordaanse maanlandschap kwamen we aan de grens in Turayf. en stukje verder sloeg Stan plots rechtsaf het duinlandschap in en het hele konvooi volgde, dit was H 4, een goeie honderd kilometer zand en stenen, met om de vijfhonderd meter een vat gevuld met zand.
De meest riskante plaatsen waren de mulle zandplek- ken waar je snel terugschakelde tot z'n drie,en volle gas erdoorheen tot we uiteindelijk weer asfalt onder de wielen kregen. We volgden de oliepijplijn en passeer- den de afslag naar Koeweit.
           
   
           
   
           
   
           
   
           
           
Toen we tegen het vallen van de avond ter hoogte van Al Huffuf linksaf wilden, zagen we in de verte gele pinkers oplichten in het donker. Eens we samen waren misten we Stan en mijn collega Jef. We besloten met één wagen door te rijden en jawel. De twee reden voorop, waren de afslag voorbij, wilden omkeer maken door het zand. Beiden zaten versteld, Stan met zijn 6x4 het verst, in de haak en een dikke halve meter diep in het vettige zand. Met vier trekkers, twee aan twee, een lange dikke staalkabel en twee trekstangen, allemaal in achteruit konden we de Scania er nog dezelfde avond uittrekken.
Maar voor de Volvo konden we helemaal niks doen. De volgende morgen ontkoppelde ik mijn trekker en keerde samen met Stan een 80 km terug, alwaar we daags voordien pijplijnwerken hadden gezien, met hele grote tractors met banden van wel twee meter hoog en met achter de cabine een grote winch. Mijns inziens was dit nu de enige oplossing. We legden het probleem uit en één van hen was bereid voor 1000 Rial, ongeveer 10000B.F. te proberen. Drie uur later waren we opnieuw ter plaatse. Hij zette de truck een dertigtal meter voor de Volvo, zette alles vast, de kabel en een sikkel vooraan aan de bumper en begon met opwinden. Stan hielp mee in zijn eerst en wij maar duimen dat gans het voorste met radiator en al er niet afknalde, daar wij de avond ervoor reeds de achter- bouw van de trailer er onderuit hadden getrokken. En gelukkig, de vooras ging een grote meter van de grond en de winch sleurde heel het gevaarte tot een paar meter van de gigant." Eerst de centen!". Ik betaalde de vriendelijke man, waarna hij het hele spul verder trok tot op de weg. En nu verder naar Doha... We parkeerden de wagens op het terrein van de firma Orix, namen al onze spullen en logeerden in het appartement. Voor een frisse douche zou je hier weleens je ziel aan de duivel verkopen. Afdrogen was zinloos, je was direct weet kletsnat van het zweet en onze shorts waren als karton.
Na een goeie frisse nachtrust, airco, en ontbijt, gingen we onze grote bakken en reservewielen, bevestigd met snelklemmen, vanonder onze trailers halen. Na de douaneformaliteiten pikten we de trailers af ergens midden in de woestijn, daar deze met Oshkoss trucks op grote pilot banden. verder door het zand, op kamelenpistes, werden "gesleurd" naar de U.E., Dubai, Abu Dhabi e.a.
           
   
           
           
Tussendoor genoten we nog van een"frisse" duik in de Golf, alwaar wij later vernamen dat het er krioelde van de haaien!! En toen we ter plaatse wat gingen boodschappen, lagen de twee à drie maanden oude tijdschriften en magazines zoals Stern, Paris Match, Marie Claire e.a. te koop, halfvol zwarte vlekken, gecensureerd, zodat je enkel de ogen, de handen en voeten van mannequins of dames nog te zien kreeg. We kregen elk een andere trailer, bevestigden de koffers en reservewielen en gingen in een grote nieuwe loods in de in aanbouwzijnde haven banden "Bridgestone" laden met bestemming Mercedes bij Stuttgart.
Deze waren bestemd voor vrachtwagens voor het midden oosten. Onze Engels collega's keerden leeg terug tot Turkije, alwaar ze in Ordu, bij de Zwarte Zee, nootjes gingen laden met bestemming Au Bouquet d'Or, een chocoladefabriek nabij Rijsel. Voor Jef en ik, met een goeie tien ton, werd het een plezierritje, totdat er wat beweging in de banden kwam. Tegen dat we in Kapicule waren was ons gevaarte bijna zo breed als dat hij hoog was, al onze spanbanden te vergeefs.
           
   
           
Op de heen en terugweg vanaf Turkije, hadden we minstens acht à negen vrachtwagens total los gezien van de Franse firma Stouff. Eens we in Joegoslavië waren, waren we "bijna thuis". De terugweg verliep op rolletjes. Gelost in Duitsland en te- ruggeladen voor Engeland was dit nog een routineklusje.
Thuisgekomen, alles uitgepakt, alles zat vol zand. Op mijn vooras zat bijna geen spatje verf meer, bloot staal, de voor- lichten, mistlichten, alles was mat van het ingebrande zand, door het gloeiend hete opper- vlaktezand in Saoedi Arabië. En aan onze trekkers was niets waar geen zand in zat, tot in de tachograaf toe.
           
   
           
Eerst was ik van plan om opnieuw te vertrekken, doch de firma Orix vond het interessante de trailers voor hen hier te laden en klaar te zetten, wat ik dan ook nog een drietal jaar gedaan heb.
Dit is voor mij het stukje Midden-Oostengeschiedenis en hoop dat U van mijn verhaal genoten hebt.

Alvast bedankt voor Uw interesse Groetjes, Ronny Billiauw